door Willem van Doorn

Als mensen moeite doen om wat te organiseren, vooral als het in mijn straatje past, ben ik altijd genegen daar aan mee te doen.

De plaatselijke oude motoren club HiBRA, landelijk bekend van het organiseren van de HiBRA-race die al jaren wordt verreden in september en meetelt voor het landelijk kampioenschap, heeft sinds 3 jaar een toerrit voor oude auto’s en motoren. Op 13 juni 2010 had ik niks in de agenda staan en het leek me wel wat om weer eens een ritje te doen met de Singer, zelfs mijn vechtgenote vond het wel wat. Ongeveer 200 deelnemers. Er was een prachtige rit uitgezet richting Nieuwkoop, Bodegraafse Meije en Reeuwijk.

Het weer was volledig Singer-weer. Somber en stervens koud. Het gebied waar we door of langs reden heeft enorm geleden van de financiële crisis, uitermate smalle wegen met enorme bulten her en der. Er zou toch extra geld uitgetrokken worden voor het verbeteren van het wegennet? Niks van die plannen teruggezien, hele smalle weggetjes, erg veel armoede gezien onderweg. Duidelijk herkenbaar aan de dakbedekking, die ze ter plaatse in de winter langs de slootkant wegsnijden: “riet”, je moet toch wat als je geen dakpannen meer kan betalen.

Op zo’n kronkelend weggetje staat voor een armzalig boerderijtje, een opvallende poort met daarvoor een uitwijkplek. Daar geparkeerd om van de poort een foto te maken en tevens besloten we te wachten op mijn broer die ook meereed (Austin Healey). Terwijl we daar stonden nam een van de deelnemers (Opel Ascona) de bocht wat krap en een wielrenner uit de tegenovergestelde richting had er behoorlijk de gang in en kwam met gierende banden erg ruim door de bocht. 

Waarom wielrenners als ze zich in uitermate gekleurde race pakken verkleed hebben, denken dat ze deelnemer zijn aan een fietsleger wat ruim baan nodig heeft om de onzichtbare vijand met hoge snelheid van de weg te drukken, ontgaat me. Maar goed, dit was er ook een. Voluit op de motorkap en met zijn hoofd maakte hij van het voorraam een erg ingedeukt ondoorzichtbaar raar stuk glas. Daar wordt je als mens, maar ook als wielrenner bepaald niet mooier van.

Er flitst afschuw door je kop, je denkt hij is dood, maar je holt er toch maar naar toe om hulp te verlenen nadat je 112 hebt gebeld. Het zag er erg uit maar gelukkig hij leefde nog en kon later zelfs het telefoonnummer van zijn vrouw vertellen zodat we die ook konden bellen. Het zal een pijnlijke tijd geworden zijn maar het zou allemaal weer goed komen vertelden de hulpverleners.

Tijdens het wachten passeerde een echtpaar, dat samen leuk aan het fietsen was, de plek des onheils. Ze moesten stoppen en informeerden naar het gebeurde. Op  een goed moment valt het oog van de manlijke fietser op het Singer-embleem. “Singer” zegt hij, “daar had ik tot voor kort nog nooit van gehoord, maar als ik het goed heb stond er een maand geleden een artikel in het bedrijfsblad van Shell iets over Singers in Amerika” zei hij. Ik zeg “heeft u dat blad nog en zou u dat naar mij toe willen sturen?” “Nou nee, ik geef het altijd aan de buurman en dat is zeker drie weken geleden”. Ik heb toch maar mijn adres aan hem gegeven (het leek mij een eerlijke en betrouwbare man) en hem op zijn hart gedrukt dat ik het zeer zou waarderen als hij het naar mij toe wilde sturen.

De rit eindigde op het Praamplein in Aalsmeer en tot mijn verrassing werd de Singer verkozen tot de mooiste auto van de dag. Dat terwijl er toch een groot aantal zeer bijzondere en ook dure andere exemplaren stonden, zoals AC, Bugatti, mooie Jaguars enzovoort. Na een tuinenreis naar Ierland (andere passie), vond ik als verrassing het Shell-krantje in de bus, met toch wel een heel leuk artikel er in, waar uit toch heel wat Singer leden moed moeten kunnen putten.